Reparatie van een PM3264 oscilloscoop bij DOE040 (deel 1)

Afgelopen vrijdag toog ik, zoals elke week, naar de DOE-School in Veldhoven om techniekles te geven. In de catacomben van de school hadden we dinsdag een oscilloscoop gevonden. Vandaag was het plan om te kijken of we die aan de praat konden krijgen. Het leek mij een mooie kans om een reparatie-video te schieten, dus ik had mijn camera meegebracht.

PM3264

De PM3264 is een vierkanaals oscilloscoop met een frequentiebereik tot 100 MHz. Hij heeft verschillende triggermogelijkheden en een dubbele tijdbasis. Eigenlijk kan hij dus veel meer dan we voor eenvoudige proefjes nodig hebben, maar beter teveel dan te weinig natuurlijk!

PM3264

De PM3264 is een vierkanaals, 100MHz oscilloscoop.

Toen ik hem dinsdag aanzette, begon er maar één LEDje te branden en verder leek er niets te gebeuren, dus een reparatie zou wel nodig zijn. Volgens één van de leraren had hij vroeger wel gewerkt, maar hadden ze hem uitgerangeerd toen hij er op een dag mee ophield.

Verkennen

Nadat we het apparaat in het lab hadden gezet, en ik had uitgelegd dat een oscilloscoop een meetinstrument is, waarmee je het verloop van elektrische signalen in de tijd zichtbaar kunt maken, gingen de leerlingen op zoek naar de aan/uit-knop. Die zit natuurlijk bij de verlichtingsregelaar, links onder het scherm.

Tot mijn verrassing gebeurde er veel meer dan afgelopen dinsdag: er gingen veel meer LED’s aan en er was zelfs iets te zien op het beeldscherm. De beeldbuis was dus gelukkig nog in orde! De leerlingen begonnen al snel aan alle knoppen te draaien om een beter beeld te krijgen.

Magische rook

ER komt rook uit de scoop.

De magische rook begon te ontsnappen.

Toen hoorden we een krakend geluid. En er begon rook uit te komen. De stank was enorm. De scoop was onder onze handen bezig stuk te gaan! We hebben hem meteen weer uit gezet.

We hadden nu in elk geval een goede reden om hem open te maken. Gelukkig heeft Moeder Natuur ons uitgerust met uitstekende middelen om defecte apparatuur te onderzoeken: onze ogen, oren en neus. Geen vingers natuurlijk! Er kan nog hoogspanning in de condensatoren zitten…

Toen we de bovenkant open hadden, konden we duidelijk zien, waarom dit apparaat zo groot en zo zwaar was: het zat echt helemaal volgepropt met elektronica. Maar we zagen niets dat er verbrand uitzag. Daarna maakten we de onderkant open, maar ook daar geen spoor van een brandje.

Ook de achterkant bleek open te kunnen en daar troffen we een print aan, die bij het voedingsgedeelte leek te horen. Hij was er niet gemakkelijk uit te krijgen, maar we konden hem wel zover naar buiten schuiven dat we de componenten konden zien.

Een condensator… Natuurlijk!

Defecte condensator

Defecte condensator

En jawel: daar zat de boosdoener: een X2-condensator, een ontstoringscondensator, was uit elkaar gebarsten en had zijn omgeving bevuild met een vieze, donkerbruine vloeistof. We zijn erin geslaagd om die condensator eruit te halen, maar we hadden natuurlijk geen vervanger.

Volgende week kunnen we ermee doorgaan. Dit gaat dus weer een vervolgverhaal worden…

 


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *